در سالهای نه چندان دور، فاصله اکران فیلمها در سینما تا پخش آنها در شبکه خانگی بهصورت ویدئو و سیدی، بیش از آن بود که مخاطبان سینما به تماشای فیلمها در خانه حتی فکر کنند. در دهه نود به توجه به میل سرمایهگذاران و تهیهکنندگان به کسب سود بیشتر، رفته رفته این فاصله کمتر شد و به سه ماه رسید. در چنین شرایطی ترجیح خانوادهها تماشای فیلمها در کنار یکدیگر و با هزینه کمتری بود، اما همچنان به سینما رفتن یکی از تفریحات محبوب جوانان به حساب میآمد و این سالنهای تاریک رونق اندکی داشتند.