اوایل دهه ۹۰، «شبکه نمایش خانگی» هنوز بیشتر یک وعده بود تا یک عادت جاافتاده. چند سریال وارد این فضا شده بودند، اما تجربه مخاطب همیشه مطمئن و قابلاعتماد نبود؛ بعضی پروژهها نیمهکاره ماندند، بعضی با فاصلههای طولانی منتشر شدند و بعضی هم بعد از شروع امیدوارکننده، آنقدر افت کردند که شوق دنبال کردنشان از بین رفت. برای مخاطبی که سالها به تلویزیون عادت کرده بود، هنوز روشن نبود این مدل تازه قرار است واقعاً به یک جایگزین جدی تبدیل شود یا فقط چند تجربه پراکنده باقی بماند.